Перейти к основному содержанию
урф-адетлеримизни унутмайыкъ
***
Мен денъиз, мен денъиз, ичимде фуртуна юкълай.
Мен денъиз, ягъмурлар устюмде дефаларджа агълай.
Мен денъиз, ялыда дагъларнен биз бирдем бир кучь,
Мен денъиз, чагъалам, сен сербестсинъ, усанма, уч!
 
Мен денъиз, чокъ тюрлю махлюкълар багърымда къыбырдай,
Эписи оларны бешикте саллагъандай, саллайым.
Отларны, ташларны, о, меним вуджудымдыр – севем,
Ялыгъа чакъылны де тёкем, де кене силем.
 
Мен силем чакъылны, амма бу мен ичюн эглендже.
Устюмде денъише, асырлар, девирлер, кунь-гедже.
Ичимде фуртуна гъафлетте, амма яв ичюн,
Сарсытмакъчюн оны, етерли гъайрети, кучю.
 
Ялыда кельмешек, чызмасын чакъылда ташлай,
Аякъны батырмакъчюн сувгъа догъру адымлай...
Э-эй, эриф... чокъкъа барамаз сенинъ нишарет кейфинъ,
Фуртуна юкъуда... Мен денъиз... Пешман этеджексинъ озюнъ.
 
16.04.14 (ms)

Категория

Источник
http://anaurt.com