Рефат Чайлакъ. ЯРЫМ АСЫР

Ер юзюнде о мен ичюн бирдане. 

Эмиш-демиш масалларгъа далмадым, 

Кимсе бильмез кореджегим даа не.

Къуванчымны сой-сопумнен пайлаштым, 

Гъам-къайгъымны сакълы туттым эллерден. 

Балалыкътан мен зорлукъкъа алыштым, 

Лякин зеэр эшиттим мен тиллерден.

Йыллар отти, келип-кечти баарьлер,

Дуймай къалдым, яшым еткен эллиге.

Кимлер ичюн отькен экен бульбуллер? 

Кимлер ичюн ачкъан мавы зумбуллер?

Кимлер ичюн кокте янгъан йылдызлар? 

Гуллер ачкъан, шувулдагъан далгъалар?

Учып кеткен, къайтып кельген турналар?

Мен гъарипни унутмагъан тек олар...

Ярым асыр — элли баарь, элли яз, 

Зилифлерим олгъан меним бем-беяз. 

Юрек деди: «Ал къалемни, шиир яз, 

Йырларынъда ачсын гуллер къыш ве яз.