«АНТ ЭТКЕНМЕН» АЙТАМАН
Джатсам, турсам, акъшам, сабах «Ант эткенмен» айтаман,
Къайта-къайта, айта-айта мен артыма къайтаман.
Къаным къайнай, джаным джайнай, «Ант эткенмен» джырласам,
«Савлукъман къал татарлыкъ»ны «Бастырыкъ»ман сырласам.
«Ант эткенмен татарларнынъ ярасыны сармагъа», —
Деп бакъырсам, бу кенъ дюнья, бошлукълар да тар магъа.
Айткъан сайын айтаджагъым келе, къальп къалтырай,
Эмеллерим тёпесинде бир алтын ай джалтырай.
«Ант эткенмен» айтылгъанда, мен бир шаир боламан,
Тамарларым джанлана да кирли кинге толаман,
Конълюм джоша, джурек тола, миллий джырлар язаман,
Эскирмеген тазе дертнинъ чёпнен тюбюн къазаман.
Магъа джурек берген, мени «джигитмен» деп яшаткъан,
Гъафлет къалып юкъсырасам, «юкълама» деп таш аткъан,
Яш бабайнынъ къалеминден тёкюльген отькюр сёзлери,
Гъае берген, фикир берген о сёзлернинъ озьлери!
Эй, бизлерни къучагъында айбетлеген, анайлар!
Бахтымызнынъ яралары тазерди де, къанайлар —
Бешиктеки сабийлерге «Ант эткенмен» айтынъыз,
Джаш мийлери къатмаз бурун виджданларын байтынъыз.
«Ант эткенмен, сёз бергенмен бильмек ичюн ольмеге»—
Деп чынъланъыз чынъларда, мунълы къызлар, бизлерге,
«Билип, корип миллетимнинъ козьяшыны сильмеге»
Бейитимен къаршылайыкъ биз яшлар да сизлерге.
Эй, моллакъам, мезарымда магъа телькъин бергенде,
Ярадангъа дуа этип къолларынъны кергенде,
«Ант эткенмен» джырла башта, мен джошайым, дынълайым,
Эгер мени топракъ сыкъса, мен де сенмен ынълайым.
Къыркъламамны сагъа берсе, дертли, джаныкъ анайым,
Эр кунь танъда мезарымда «Ант эткенмен» джырла сен.
Джер астында сени дынълап, козьяш тёкип, къанайым,
«Ант эткенмен» джырлагъанда, чюрюп битсин джансыз тен.
Ант эткенмен, ант эткеннинъ анты ичюн ольмеге,
Къайсы джигит эмин эте менмен душман больмеге.
Сиз къоркъсанъыз, мына джашлар, мен алдында кетермен,
Тавны, ташны, джар, джылгъаны «тал тюзгюн джол» этермен...
1920, Акъмесджит