Tuvğan til
Seni men Qırımda taptım,
Curegim qaynağan, taşqanda taptım…
Cat elde muğayıp, acınıp curgende,
Umütim, hayalım şay tuşip curgende,
Moynıña sarıldım dertimni aytıp,
Bir guzel söziñmen ozime qaytıp…
Cırlarıñ bolmasa, maneñ bolmasa,
"Curt" degen söziñmen cürek tolmasa,
Ah, nasıl curermen ğurbet yaqlarda,
Tanışsız-bilişsiz, yat soqaqlarda?
Bilmeymen, turkmi, tatarmı adıñ?
Bek yaman tatlısıñ – Tañrıdan tadıñ.
Turkiye, tatarda seniñ sözleriñ,
Eskisi eki çift muñlı kozleriñ…
Viana ogünde, Qazaq içinde
Barabar cırladıq Hinlerde, Çinde…
Añlasın bir, seni duşman da süyer,
Bir canıq söziñmen curegi iyyer…
İsteymen oziñni er yaqta kormek,
Er yerde inciñden destanlar ormek…
Quşlarğa, qaşqırğa uyretsem seni,
Sen bolsañ oksüzniñ goñülden süygeni…
Camige, mihrapqa, sarayğa kirseñ,
Deñizler, çöllerniñ çetine irseñ…
Seniñmen duşmanğa Yarlıqlar yazsam,
Qaruvlı söziñmen goñlüni qazsam…
Qabrimde melekler sorğu sorasa,
Azrail tilimni biñ kere torasa,
"Oz tuvğan tilimde ayt mağa!" dermen,
Oz tuvğan tilimde cırlap olermen…
Goñlümni qayğılar kemirip turğanda,
Halqımnıñ tınışsız yıldızı urğanda,
Tuvğan til - başqası aqlıma kelmiy,
Bir buyük sırımsıñ, duşmanlar bilmiy.
1918 s, iyün, Budapeşt