Abibulla saba keç turdı. Sofağa çıqqanda büyükanası oña:

– Oğlum, bunı Leylânıñ qardaşçığı ketirdi, – dep üç köşeli bir kâğıtçıq uzattı.

Abibulla Suleymanoviç kâğıtnı oqumağa başlağanınen taaciplendi, soñra yüzünde birden sevinç asıl oldı.

Mektüpte şu satırlar yazılı edi:

“Abibulla!

Bu kâğıtnı yazmağa cesaret toplağancek ne qadar azaplanğanımnı bilse ediñiz. Bütün gece tüşünip çıqtım. Özümniñ ömrümni köz ögüne ketirdim. Altın ümütlerim bar edi, olarnıñ episi elâk oldılar. Eñ yaş çağımnı özüne esir alğan adam meni aldadı, sevgimni horladı. Bundan soñ oña qaytıp olamaycağım. Er şey bitti. Maña inanıñız. Köyde Sizni körgende, közleriñizde samimiyetlik is ettim. Yüregimdekini söyleyalmay çoq vaqıt ah çektim. Lâkin endi sabırım tükendi... Men Sizni sevem. Bu sözlerimni ve areketimni şaşqınlıq esap etmeñiz. Men Sizni sevem... Yalıñız Sizni sevem!

Ögüñizde bu qadar alçalğanım içün menligimni horlamañız! Ümüt etem, körüşirmiz.

Leylâ”.

Abibulla Suleymanoviç mektüpni bir daa oqudı, soñ dört bükledi, musafir odasındaki setniñ üzerinde oturıp, tüşüncege daldı.

– Yüregimni bu derece alevlendirgen qıznı ilk sefer körem. Bu mektüp vucudımda tükenmez küçler yarattı, ümütlerimni qanaatlendirdi. Güzel Leylâ, sende ne qadar qudretli insanlıq duyğusı bar!!

Aqırından yerinden turdı. Evniñ penceresinden tışqa köz taşladı. Özen kene evelki çabikliginen quturıp aqa ve töpeleri tumanlı dağlarda kene alamanlarnıñ davuşları eşitile edi.

– Qaytmaqmı? – dep öz-özünden soradı. Elindeki mektüpni, köyde can sıqısından oqurım dep ketirgen qalın ve dülber qaplı “Taras Bülba” adlı kitabınıñ içerisine qoyıp, sofağa çıqtı.

Tenzile qartana bağçada qartop çapalay edi.

Azbarnıñ basamaqlarından atlap yolğa tüşti, evelâ bağçadaki gölge ketken yolğa burulmaq istedi, soñra artına qaytaraq, özen boyu yuqarı cöneldi. Büyük taşlarnıñ yanlarında göllenip qalğan suvlardaki baqalarnıñ ve soqaq kenarındaki kögetler arasına pısqan çır-çırnalarnıñ sesleri, başı üstünde köbeleklerniñ uçuşı – – bularnıñ episi serbest köy ömrüniñ zevqını duydura ediler.

Abibulla Suleymanoviç tabiatnıñ insanlarğa bağış etken bu dülberliginden hoşlanaraq, köterinki göñülnen ileri adımladı.

Bu arada azbarğa kelgen Bekir, Tenzile qartanayğa:

– İş qolay kelsin, qartana, – dep davuş berdi. – Bu sıcaqta sizge zametlenmek kerekmi?

– Alla razı olsun, balam, – dedi Tenzile qartana. – Ya ne yapayım? Yolaqlarnı ot bastı da!..

– Abibulla evdemi?

– Evde. Buyur, oğlum!

Bekir sofağa kirdi. Ayatnıñ ve kilerniñ qapılarını açıp baqtı. Kimse yoq edi. Musafir odasına kirdi, kene kimse yoq. Evden çıqmağa oñaytlanğanda, pencerede turğan kitapnı kördi. Eline alıp qarıştırmağa başlağanı da şu edi, közüne tanış yazılar ilişti.

Bekir kâğıtnı aldı, üzerinde Leylânıñ adını körgeni kibi, alel-acele oqumağa başladı. Yarısına kelgende, yüzünde ter asıl oldı, qızardı, yüregini ateş biyledi. O, közlerine inanmaq istemeyip, mektüpni tekrar közden keçirdi, soñra azaplı bir alda:

– Bu, menim beş yıldan berli beklegen sevdigimniñ mektübi, – dep ezgin, qayğılı bir alda, azbarğa çıqtı. Sofa aldında toqtaldı, Tenzile qartananıñ yanına barıp sağlıqlaşmaq istedi, lâkin indemey, acele sürette basamaqtan yolğa tüşip ketti.