Абибулла саба кеч турды. Софагъа чыкъкъанда буюканасы онъа:

– Огълум, буны Лейлянынъ къардашчыгъы кетирди, – деп учь кошели бир кягъытчыкъ узатты.

Абибулла Сулейманович кягъытны окъумагъа башлагъанынен тааджипленди, сонъра юзюнде бирден севинч асыл олды.

Мектюпте шу сатырлар язылы эди:

"Абибулла!

Бу кягъытны язмагъа джесарет топлагъанджек не къадар азаплангъанымны бильсе эдинъиз. Бутюн гедже тюшюнип чыкътым. Озюмнинъ омрюмни козь огюне кетирдим. Алтын умютлерим бар эди, оларнынъ эписи эляк олдылар. Энъ яш чагъымны озюне эсир алгъан адам мени алдады, севгимни хорлады. Бундан сонъ онъа къайтып оламайджагъым. Эр шей битти. Манъа инанынъыз. Койде Сизни корьгенде, козьлеринъизде самимиетлик ис эттим. Юрегимдекини сёйлеялмай чокъ вакъыт ах чектим. Лякин энди сабырым тюкенди... Мен Сизни севем. Бу сёзлеримни ве арекетимни шашкъынлыкъ эсап этменъиз. Мен Сизни севем... Ялынъыз Сизни севем!

Огюнъизде бу къадар алчалгъаным ичюн менлигимни хорламанъыз! Умют этем, корюширмиз.

Лейля".

Абибулла Сулейманович мектюпни бир даа окъуды, сонъ дёрт букледи, мусафир одасындаки сетнинъ узеринде отурып, тюшюнджеге далды.

– Юрегимни бу дередже алевлендирген къызны ильк сефер корем. Бу мектюп вуджудымда тюкенмез кучьлер яратты, умютлеримни къанаатлендирди. Гузель Лейля, сенде не къадар къудретли инсанлыкъ дуйгъусы бар!!

Акъырындан еринден турды. Эвнинъ пенджересинден тышкъа козь ташлады. Озен кене эвельки чабиклигинен къутурып акъа ве тёпелери туманлы дагъларда кене аламанларнынъ давушлары эшитиле эди.

– Къайтмакъмы? – деп озь-озюнден сорады. Элиндеки мектюпни, койде джан сыкъысындан окъурым деп кетирген къалын ве дюльбер къаплы "Тарас Бульба" адлы китабынынъ ичерисине къойып, софагъа чыкъты.

Тензиле къартана багъчада къартоп чапалай эди.

Азбарнынъ басамакъларындан атлап ёлгъа тюшти, эвеля багъчадаки гольге кеткен ёлгъа бурулмакъ истеди, сонъра артына къайтаракъ, озен бою юкъары джонельди. Буюк ташларнынъ янларында голленип къалгъан сувлардаки бакъаларнынъ ве сокъакъ кенарындаки когетлер арасына пыскъан чыр-чырналарнынъ сеслери, башы устюнде кобелеклернинъ учушы – – буларнынъ эписи сербест кой омрюнинъ зевкъыны дуйдура эдилер.

Абибулла Сулейманович табиатнынъ инсанларгъа багъыш эткен бу дюльберлигинден хошланаракъ, котеринки гонъюльнен илери адымлады.

Бу арада азбаргъа кельген Бекир, Тензиле къартанайгъа:

– Иш къолай кельсин, къартана, – деп давуш берди. – Бу сыджакъта сизге заметленмек керекми?

– Алла разы олсун, балам, – деди Тензиле къартана. – Я не япайым? Ёлакъларны от басты да!..

– Абибулла эвдеми?

– Эвде. Буюр, огълум!

Бекир софагъа кирди. Аятнынъ ве килернинъ къапыларыны ачып бакъты. Кимсе ёкъ эди. Мусафир одасына кирди, кене кимсе ёкъ. Эвден чыкъмагъа онъайтлангъанда, пенджереде тургъан китапны корьди. Элине алып къарыштырмагъа башлагъаны да шу эди, козюне таныш язылар илишти.

Бекир кягъытны алды, узеринде Лейлянынъ адыны корьгени киби, алель-аджеле окъумагъа башлады. Ярысына кельгенде, юзюнде тер асыл олды, къызарды, юрегини атеш бийледи. О, козьлерине инанмакъ истемейип, мектюпни текрар козьден кечирди, сонъра азаплы бир алда:

– Бу, меним беш йылдан берли беклеген севдигимнинъ мектюби, – деп эзгин, къайгъылы бир алда, азбаргъа чыкъты. Софа алдында токъталды, Тензиле къартананынъ янына барып сагълыкълашмакъ истеди, лякин индемей, аджеле суретте басамакътан ёлгъа тюшип кетти.