Абибулла Сулейманович акъшам багъчаны доланмагъа чыкъты.

О, тазе къочан аткъан мысырбогъдайларны, согъан тахталарыны, орькен джайгъан къабакъларны козьден кечирди, сонъра, тёрде азбар устюнде булунгъан гурь даллы терекке джурюш этти. Бу эснада, къомшу багъчанынъ ичинде сув арыгъы башында Лейля козюне чалынды.

– Мераба Лейля, – деп сесленди. – Бу къадар якъын экенсинъиз, албу исе давушынъыз чыкъмай.

Таныш сес Лейлянынъ къулакъларына хош кельди, артына айланып бакъкъаны киби, Абибулла Сулеймановични коререк, кулип джиберди:

– Я мераба! Сиз де дерьялар артында дегильсинъиз, лякин дюньяда яшагъанынъыз белли дегиль. – О, элиндеки къопкъаны арыкъ янында къалдырып, онъа таба догърулды: – Кене биберлерни суварасынъызмы? – деп сорады. –Мен сизни кой хызметини севмейсиз деп эшиткен эдим, козьлерим эп аксини коре.

– Истемей эдим. Озюнъиз сёйленъиз, не япайым?

Халкънен танышлыгъым ёкъ. Бир Бекирни билем, о да бир афтадан берли корюнмей. Шеэрге кеттими, ёкъса?

– Бильмейим.

– Джаным, сизден гъайры буны ким биледжек?

– Бекирни мен де бир афтадан берли корьмейим.

– Ничюн?

– Риджа этем, бу хусуста менден бир шей сораманъыз... Башкъа лакъырды этейик. Койде сизнинъ джанынъыз сыкъыла, ойлеми? Чокъча чалышмакъ керексинъиз...

– Мен тезден кетмек истейим.

– Ничюн бойле чабик бездинъиз? Мен сизни бутюн яз отурырсынъыз беллей эдим.

– Макъсадым шу эди. Керчек, сизлернен джурьмеси гъает хош. Лякин...

О токъталып къалды.

– Сёйленъиз... чекинменъиз.

– Хатырынъыздамы?.. поездда корюшкенде, сиз манъа: "мени ич бир ерде корьмейджексинъиз", деген эдинъиз... Талий бизни кене келип тапты.

– О заман янъылгъаныма шимди чокъ севинем. Эгер сиз мындан кетсенъиз, билинъиз ки, меним де джаным сыкъыладжакъ.

– Бекир сизинъ джанынъызны сыкъылдырмаз...

Лейля индемеди, башыны ашагъы алды.

– Ах, сиз мени анъласа эдинъиз, – деди, кокюс кечирди. Онынъ юрегини аджджы бир шей якъкъаны дуюлды. – Мен онынънен учь йыл Ташкент институтында окъудым, эбет... учь йыл. Къырымдан ялынъыз экимиз эдик. Меним тилимде сёйленген, меним адетимдже иш корьген ялынъыз Бекир эди. Мен онъа алыштым... Геджемни куньдюз этип окъудым, чюнки парлакъ бир омюр беклей эдим. Къырымгъа кельсем, аятымда янъы бир девир ачыладжакъ эди, меним ичюн онынъ не къадар буюк къыймети бар эди.

Билесинъизми? Кельдим. Умютлериме, онъа олгъан муаббетиме къаршы мукяфат оларакъ...

Лейлянынъ богъазына бир шей тыкъалгъан киби олды.

– Сизинъ ичюн феналыкъта булунмагъандыр, эбет.

– Мен де ойле тюшюне эдим. Кельдим... Бекир башкъасынен яшагъан... Бала олгъан... Меним намусым аякъ астында тапталгъан.

– Я... эбет... умют олунмагъандай арекет…

– Сизге ачыкъ гонъюлли олмакъ истедим... Айып этменъиз.

– Эмин ола билесинъиз. Илериде не япмакъны тюшюнесинъиз, Лейля?

– Озюм де бильмейим. Бекирнен лакъырды этмейджек олдым. Лякин келип озю афу истеди...

– Афу эттинъиз дегильми?

– Мен джевап бермедим. Корьгенинъиз киби, берабер кезинтиге чыкъамыз. Юзюм куле, ичимде алевленген атеш мени бир кебап киби куюте. Илериде не япаджагъымны сорайсынъыз... Мен не япа билирим?

– Сиз Бекир ичюн узун йыллар муаббет беслединъиз. Оны унуталмазсынъыз.

– Догъру, Бекир, башта садыкъ аркъадаш эди...– Лейля козьлерининъ яшыны косьтермек истемей, терс айланды.

Дагъда отькен пугъуларнынъ садасы, тереклер узеринде чырылдагъан чыр-чыр мазинлернинъ сеси эшитильди.

Бу арада узакътан къадын давушы кельди.

– Мени къыдырсалар керек, – деди Лейля. – Сагълыкънен къалынъыз. Ярын корюширмиз, дегильми?

– Сагъ олсакъ, мытлакъа корюширмиз.

Абибулла Сулейманович эвге эеджанлы къайтып кельди. Акъшамлыкъ ашны ред этти. Гедже тёшегинде чокъ вакъыт юкълаялмай, озюнинъ ирадесинен курешип турды.

– Инанып оламайым. Къыз деген шей – коктеки беяз бир булут киби учар кезер, – деп азапланды.

– Фикрини денъиштирмейджегини къайдан билейим? Шунынъ озюне... Бу ола билирми? Олур, эр шей олур.