Куньдюз саат он бир къарарларында Иджра Комитети реисининъ къабул одасында, диван узеринде Дарбали отура эди. Башындаки къалпагъынынъ тюклери хырпалангъан, сакъалы оськен, чырайы къачкъан. О, гъает тюшюнджели эди.

Тышарыда аджджы ель увулдай. Кучюк къарнен къарышып индже ягъмур сепелей.

Энди декабрь айынынъ сонъу кельген эди.

Къапы ачылды. Ичери Кязим оджа кирди. Кимсеге бакъмай, реиснинъ одасына догърулгъанда, секретар оны токътатты.

– Бираз сабыр этинъиз, – деди. – Беклегенлер барлар.

Кязим оджа дивангъа отурайым дегенде, янында Дарбалини эследи.

– Сен бу якъкъа не ишнен тюштинъ? – деп сорады. – Корюшмегенимиз къайда къалды?

– Эбет, эппейи вакъыт кечти.

– Сени шеэрде ёкъсынъ, деп тюшюне эдим. Кене эски хызметинъдесинъми? Девлетов не япа?

– Хайыр. Артельде чалышмагъаным бешинджи ай. Девлетов мени иштен чыкъарды. Ондан сонъ не олды, не къалды, бильмейим.

– Шимди не иштесинъ?

– Дегирменде чалышам. Сиз не япасынъыз? Сагълыгъынъыз ериндеми? Чокъ денъишкенсинъиз!

– Не япайым? Кене балаларнен огърашам. Шукюр шимдилик аякъ устюндем. Лякин къартлыкъ озюни дуйдура. Бу якъында бель агъырысы пейда олды; экимлер, кечер дейлер. Бакъайыкъ. Сёйлесе, мында не хызметнен тюштинъ?

– Реиске эки сёзчик айтмакъ истейим.

– Эки сёзчик дединъми?

– Эбет, эки сёзчик.

– Не хусуста? Бильмек мумкюнми?

– Девлетов хусусында. Энди пычакъ богъазгъа таянды. Озь акъкъымны танытмагъа къудретим етишмеди. Тюшюндим, бакътым... Бойле къалса эльвермейджек. Зан этем, мында мени анълагъан тапылыр.

Беклейим. Ичериден адам чыкъса, киреджегим. Девлетовнынъ ким экени акъкъында эки сёзчик айтайым да, сонъу не олса-олсун. Я сиз оджа? Сиз не ишнен кельдинъиз?

– Тюневин конференцияда меним дерслерим устюнде токъталгъанлар...

– Не дегенлер, оджа?

– Усулы эски дегенлер. Зарарлы... фелян-тюген дегенлер. Ким биле оны...– Кязим оджа сёйленип тургъан арада тааджипнен пенджереге бакъты, тышта сокъакъ бою кетеяткъан Саниени косьтерип: – Бунынъ улема огълу не япа, хаберинъ ёкъмы? – деп сорады.

– Якъында корьмедим, – деди Дарбали. – Эшиткениме коре, комбинатта чалыша экен; Мансур ольген сонъ, онынъ апайынен тутушкъан. Озь акъайы киби эвине бара, отура, кимерде къонып да къала, дейлер...

Реиснинъ къапысы ачылды. Элинде портфели, козьлюкли, узун бойлу киши чыкъты, элиндеки кягъытыны секретаргъа узатты. Секретар узерине печат къойды, къайтарып беререк, Дарбалиге хитапнен:

– Риджа этем, киринъиз, – деди. – Невбет сизинъ.