Н.Челебиджихан Истанбулда

Номаннынъ та балалыкътан адий ыргъатлар, койлюлер арасында оськени, джемиеттеки сынфий айрылыкъ мевджут олгъаныны, рус мемурларынынъ къылынувларыны озь козьлеринен корип кельмеси онынъ табиатыны, фикирлерини белли бир дереджеде шекиллендирген эдилер. Иште, айны шу меселелерде Номан бабасынен бир фикирде оламай эди. Бу исе озь невбетинде баба ве огъул арасында анълашылмамазлыкълар догъура, базыда бу анълашылмамазлыкълар кескин тюс ала эдилер. Бабасынынъ мал-мульктен марум къалмасы, бунынъ акъибетинде сюлялелерининъ шанына леке тюшмеси Номанны рухен эзе. Номан джебинде бир къач кумюш иле Кезлевге кете. Бинъ докъуз юз алты сенеси эмджелери Абдулалим Челеби ве Эбу-Бекир Челебининъ ярдымлары иле андан Истанбулгъа кете. Мында о, башта Атбазарында, сонърадан Къарагумрюкте факъыр бир талебе аяты кечирмеге башлай. Истанбулда Мерджан идадиесинде (орта мектеп), сонъра иляхиет тасилинде булуна. Асыл тасили исе укъукътыр. Номан Къарагумрюкте къырымлы бир къач талебе аркъадашларынен бирликте бир ода киралап, яшай. Белли къырымтатар шаири, джемаат эрбабы Шевкъи Бекторе Н.Челебиджиханнынъ Истанбулда кечирдиги аяты акъкъында меракълы хатырлавлар къалдыргъандыр. «Мен оны шахсен бинъ докъуз юз секиз сенесинден берли таныйым... Онынъ, бутюн аркъадашлары арасында козьге чарпаджакъ къадар айры устюнлюклери бар эди. Темиз кийинир, тертипни север. Гузель ахлякълы ве тутумлы. Тютюн ве ички ичмез. Вакътыны бош кечирмез, чокъ окъур ве чокъ чалышыр эди. Челебиджихан, ортадан бираз юксек бойлу, тикназ ве сагълам мучели эди. Арекетлери чевик, юрюши мунтазам. Юреркен башыны бираз огге эгер, сагъына, солуна бакъмаз, озюни чокъ джиддий тутарды. Кийиниши-къушанышында биле озюне махсус идеал бир зевкъкъа саип эди. Арадан ярым асырдан зияде бир вакъыт кечкен олса да, аля даа дюньки киби, козьлеримнинъ огюне келе: даима темиз туттыгъы энъсесине къадар тёкюльген узун ве гурь сиях сачлары, чатыкъ къашлары, гурь мыйыкълары, бираз чичек бозугъы олмасына рагъмен, чокъ севимли, гъает къансыджакъ, богъдай ренк череси, зекя толу, къара къумрал, атешли козьлеринде кендине ишанч телькъин эткен бир шахсиети бар эди. О вакъытларда окъугъан яшлар арасында пек севильген къара юнь къумачтан редингот бичимли бир биджакъ, джеб саатли бир елек (жилет), гъает мот олгъан беяз чызыкълы къара штан киер эди. Кольмек ерине крахмаллы кокюслик, тик беяз якъа ве манжет такъар, бойнуна да йигирми сантиметр кенълигинде къара йипек шериттен озюне хас бир зевкънен, папион бичимли (бабочка) буюк бир боюнбагъы багъларды. Бу оригиналь боюнбагъы иле этрафтакилернинъ дикъкъатыны джельп этер эди. Онъа нисбетен семпати беслеген къырымлы къызларнынъ янындан кечкенде олар «ель епелек, елькен кобелек» деп шакъа этер эдилер. О заманларда къадын олсун, эркек олсун, башы ачыкъ кезмек адеттен дегиль эди. Эркеклер башларына къалыплы къырмызы, пускюлли фес киерлер... Челебиджихан Истанбулда даима къою къырмызы фес, Къырымгъа кельгенинен сиях къаракуль терисинден тикильген Къырым къалпагъыны киер эди. Яшлар арасында козьлерине пенсне-козьлюк такъмакъ пек мот эди. Лякин Челебиджихан бойле кечиджи сюс ве модаларгъа тюшкюн дегильди. Анджакъ Истанбулнынъ ягъмурлы, яхут сыджакъ куньлеринде сиях шемсиенен юрмекни кендине бир заруриет киби билир эди. Аятта люкс сайылгъан шейлерге не тюшюндже, не кучь-гъайрет, не вакъыт, не де накъыт (пара) сарф этерди. Пек джиддий, керчекчи, аятында диндар, къыйынлыкъларгъа чыдамлы, джесюр, ишкир, сабырлы, корюмли, терен ве илери дюньябакъышлы, сахтелик севмеген ве олдугъы киби корюнген бир инсан эди”къыркъ. Номан Челебиджихан тасилини Истанбул дарульфунынынъ укъукъ факультетинде девам эттирди. Кескин зекясы, миллетине, тилине, ватанына олгъан самимий ве сынъырсыз севгиси ве исабетли тюшюнджелери саесинде Истанбулда окъугъан къырымлы талебелер арасында пек тез танылгъан, кендини косьтерген эди.